Drie berichten die tellen

Op mijn twitter account plaats ik niet iedere dag een tweet. Ik doe dat alleen als ik ergens iets lees, wat ik daadwerkelijk interessant vindt. Afgelopen week plaatste ik drie tweets. Drie interessante feiten die alle drie in dezelfde richting wijzen. Namelijk dat de publieke aandacht de komende maanden wel eens zou kunnen verschuiven van de eurocrisis richting de Amerikaanse crisis.

Geld printen als oplossing voor eurocrisis
We zagen afgelopen weken steeds meer indicaties dat massaal geld printen als ‘oplossing’ voor de eurocrisis wordt geaccepteerd. Zie de aangekondigde gezamenlijke actie van centrale banken op 1 december. Zie de 489 miljard euro die de ECB voor drie jaar bijna gratis uitleent aan Europese banken. Zie ook mijn tweet van 23 december.

Met geld printen los je geen probleem op, maar koop je wel tijd. Geld printen zal dus helpen om een tijdje lang net te doen alsof het helemaal zo slecht niet gaat in de eurozone. En dus een tijdje lang geen hyperige media aandacht voor de eurocrisis.

Staatsschuld nu hoger dan 100%
Mijn tweede tweet betrof het feit dat de VS zich sinds vorige week heeft gevoegd bij het rijtje landen met een staatsschuld die hoger is dan 100% van het BBP. Zodra dat straks in de officiële cijfers verwerkt wordt, zal er volop aandacht zijn voor de Amerikaanse financiële crisis. De komende presidentsverkiezing zal die aandacht nog verder versterken.

Japan en China sluiten de VS buiten
En dan de derde tweet. Een nieuwe stap in de valuta oorlog, die de VS zelf in gang heeft gezet. Japan en China gaan steeds nauwer samenwerken, gaan de dollar uitsluiten bij onderlinge handel en gaan in elkaa’s staatsobligaties beleggen. Met als automatisch gevolg dat beide landen minder in Amerikaanse staatsobligaties zullen beleggen.

Drie berichten die erop duiden dat de Amerikaanse obligatiemarkt op springen staat. Het moment dat beleggers massaal hun Amerikaanse obligaties willen verkopen, komt dan ook rap naderbij. En daar kunt ú in 2012 (en daarna) optimaal van profiteren! Klikt u hier om van het uiteenspatten van de laatste grote zeepbel te profiteren.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Dagelijks EU-geharrewar volgen is zinloos

Al een paar weken geleden besloot ik om het Europese geharrewar niet meer dagelijks te volgen en er ook niet meer over te schrijven in deze nieuwsbrief. In september schreef ik in dit artikel al dat de politici uiteindelijk maar één oplossing hebben en dat is massaal geld printen. Precies wat nu gaat gebeuren. Want u denkt toch niet dat ze een zak geld klaar hadden staan om dat noodfonds te verstevigen?

En toen de beurzen in augustus juist fors gedaald waren, vertelde ik u in dit artikel waarom wij alleen maar positiever over aandelen werden. Het is simpel. Als er geld wordt geprint, dan vindt dat zijn weg eerst richting de financiële markten. En in de jaren daarna voelen we de consequentie door fors stijgende inflatie. Feit is dat de VS, de EU, het VK en Japan niet veel anders meer kunnen dan geld printen.

Het draait bij beleggen allemaal maar om twee dingen. Geduld en weten waaróm je ergens in belegt. Ook als je je geld op een spaarrekening zet, moet je dat niet zomaar doen, maar moet je weten waaróm je dat doet. Vooral ook omdat je je geld feitelijk uitleent aan een bank.

De meeste mensen zetten hun geld blind op een spaarrekening. Mijn bescheiden mening is dat die mensen daar over een jaar of tien enorm veel spijt van gaan hebben. In ons gratis rapport “Wees voorbereid en heb een plan!” vertellen we u precies waarom. En uiteraard wat volgens ons dan wél een veilige belegging voor de lange termijn is.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Veel vragen over de grootste zeepbel in jaren (4)

We ontvingen vooral naar aanleiding van dit artikel veel vragen over onze overtuiging dat de Amerikaanse obligatiemarkt een zeepbel is die ieder moment uiteen kan spatten.

De afgelopen weken beantwoordden we al drie vragen. Op onze blog kunt u lezen waarom volgens ons de vergelijking met Japan volledig mank gaat, waarom het rentebesluit van de Fed los staat van de rente op langlopende staatsobligaties en waarom het opkopen van staatsobligaties door Bernanke juist contra-productief is (zoals alles wat Bernanke doet).

Vandaag de vierde vraag:

Er zijn ook veel ‘specialisten’ die claimen dat we juist forse deflatie tegemoet gaan. Wat als zij gelijk krijgen?

Antwoord: Allereerst wil ik u even meegeven dat ik een zeer groot voorstander van deflatie ben. Zie dit artikel.

Dan even de huidige feiten. De crisis is in 2008 begonnen en voorlopig heeft de VS inflatie. Zelfs het officiële, zwaar gemanipuleerde inflatiecijfer was in juli 3,6%. De reden ligt uiteraard in het massale geld printen dat sinds het uitbreken van de crisis is gebeurd.

Deflatie tegen iedere prijs voorkomen
Dan even twee uitspraken van mensen die ik als échte specialisten beschouw:

  • Jim Rogers: “The Fed will print money until the world runs out of trees”.
  • Marc Faber: “Bernanke will announce QE3. After that QE4. And then QE5. And he will go all the way to QE18.”

De reden dat deze twee superbeleggers die uitspraken doen is simpel. Politici en centrale bankiers willen deflatie tegen iedere prijs voorkomen. Ze hebben inflatie nodig. Inflatie zorgt voor een stijgend BBP, terwijl de staatsschuld gelijk blijft. Inflatie is het middel om de staatsschuld als % van het BBP onder controle te houden.

Faillissement onontkoombaar
Bij deflatie gebeurt dus het omgekeerde. Vooral als je zoals de VS maar liefst 65% meer geld uitgeeft dan er bij je binnenkomt, zal de staatsschuld als % van het BBP alleen maar harder stijgen. En zal het vertrouwen van Amerikaanse obligatiebeleggers alleen maar sneller afnemen. Bij deflatie zal een officieel Amerikaans faillissement onontkoombaar zijn. En zullen obligatiebeleggers aan het einde van de looptijd hun geld niet terugkrijgen.

Onze conclusie
Wij geloven dat Bernanke er nog jarenlang in zal slagen om inflatie te creëren. Hij zal geld printen tot het bittere einde. Tegelijk geldt dat deflatie wat ons betreft nog gunstiger zou zijn voor onze obligatiestrategie. Want deflatie zou ervoor zorgen dat obligatiebeleggers de angst gaan voelen dat ze hun aan de VS uitgeleende centen helemáál niet terug gaan krijgen.

Honderden procenten winst
Onze verwachting is dan ook dat we Griekse toestanden gaan krijgen op de Amerikaanse obligatiemarkt. Een rente die op termijn tot dik boven de 10% stijgt. En dat zal betekenen dat we honderden procenten winst zullen maken door het uiteenspatten van deze zeepbel.

Profiteer van de laatste grote bubbel in de financiële markten.
Klik hier om het unieke obligatierapport snel te bestellen.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Veel vragen over de grootste zeepbel in jaren (4)

We ontvingen vooral naar aanleiding van dit artikel veel vragen over onze overtuiging dat de Amerikaanse obligatiemarkt een zeepbel is die ieder moment uiteen kan spatten.

De afgelopen weken beantwoordden we al drie vragen. Op onze blog kunt u lezen waarom volgens ons de vergelijking met Japan volledig mank gaat, waarom het rentebesluit van de Fed los staat van de rente op langlopende staatsobligaties en waarom het opkopen van staatsobligaties door Bernanke juist contra-productief is (zoals alles wat Bernanke doet).

Vandaag de vierde vraag:

Er zijn ook veel ‘specialisten’ die claimen dat we juist forse deflatie tegemoet gaan. Wat als zij gelijk krijgen?

Antwoord: Allereerst wil ik u even meegeven dat ik een zeer groot voorstander van deflatie ben. Zie dit artikel.

Dan even de huidige feiten. De crisis is in 2008 begonnen en voorlopig heeft de VS inflatie. Zelfs het officiële, zwaar gemanipuleerde inflatiecijfer was in juli 3,6%. De reden ligt uiteraard in het massale geld printen dat sinds het uitbreken van de crisis is gebeurd.

Deflatie tegen iedere prijs voorkomen
Dan even twee uitspraken van mensen die ik als échte specialisten beschouw:

  • Jim Rogers: “The Fed will print money until the world runs out of trees”.
  • Marc Faber: “Bernanke will announce QE3. After that QE4. And then QE5. And he will go all the way to QE18.”

De reden dat deze twee superbeleggers die uitspraken doen is simpel. Politici en centrale bankiers willen deflatie tegen iedere prijs voorkomen. Ze hebben inflatie nodig. Inflatie zorgt voor een stijgend BBP, terwijl de staatsschuld gelijk blijft. Inflatie is het middel om de staatsschuld als % van het BBP onder controle te houden.

Faillissement onontkoombaar
Bij deflatie gebeurt dus het omgekeerde. Vooral als je zoals de VS maar liefst 65% meer geld uitgeeft dan er bij je binnenkomt, zal de staatsschuld als % van het BBP alleen maar harder stijgen. En zal het vertrouwen van Amerikaanse obligatiebeleggers alleen maar sneller afnemen. Bij deflatie zal een officieel Amerikaans faillissement onontkoombaar zijn. En zullen obligatiebeleggers aan het einde van de looptijd hun geld niet terugkrijgen.

Onze conclusie
Wij geloven dat Bernanke er nog jarenlang in zal slagen om inflatie te creëren. Hij zal geld printen tot het bittere einde. Tegelijk geldt dat deflatie wat ons betreft nog gunstiger zou zijn voor onze obligatiestrategie. Want deflatie zou ervoor zorgen dat obligatiebeleggers de angst gaan voelen dat ze hun aan de VS uitgeleende centen helemáál niet terug gaan krijgen.

Honderden procenten winst
Onze verwachting is dan ook dat we Griekse toestanden gaan krijgen op de Amerikaanse obligatiemarkt. Een rente die op termijn tot dik boven de 10% stijgt. En dat zal betekenen dat we honderden procenten winst zullen maken door het uiteenspatten van deze zeepbel.

Profiteer van de laatste grote bubbel in de financiële markten.
Klik hier om het unieke obligatierapport snel te bestellen.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Veel vragen over de grootste zeepbel in jaren (3)

We ontvingen vooral naar aanleiding van dit artikel veel vragen over onze overtuiging dat de Amerikaanse obligatiemarkt een zeepbel is die ieder moment uiteen kan spatten.

De afgelopen weken beantwoordden we al twee vragen. We vertelden u in dit artikel waarom volgens ons de vergelijking met Japan volledig mank gaat en in dit artikel waarom het rentebesluit van de Fed los staat van de rente op langlopende staatsobligaties.

Vandaag de derde vraag:

Bernanke heeft al voor een groot bedrag Amerikaanse staatsobligaties opgekocht. Als hij alles opkoopt, dan kan hij de rente toch zo laag houden als hij zelf wil?

Antwoord: In dit artikel stelden we al vast dat de rente op Amerikaanse staatsobligaties wordt bepaald door vraag en aanbod. De Federal Reserve kan inderdaad zoveel Amerikaanse staatsobligaties opkopen als het zelf wil en daarmee zodanig veel vraag creëren dat de rente laag blijft. In eerste instantie.

Vraag en aanbod
De simpele vraag bij al dat opkopen is: waar haalt Bernanke het geld vandaag om al die staatsobligaties op te kopen? Dat geld wordt kunstmatig gecreëerd. Uit het niets. Geprint.

Het gevolg van al dat geld printen is dat het geld minder waard wordt. Dus dat je voor je geld over jaar minder kunt kopen dan nu. Het gevolg van geld printen is inflatie. Hoe meer geld je print, hoe harder inflatie stijgt.

Hoe groter het gevaar voor inflatie, hoe minder de bestaande obligatiebeleggers aan het einde van de looptijd terug krijgen voor hun dollars, hoe groter de kans dat ze de zaak niet meer vertrouwen, hun obligaties verkopen, en hoe groter de kans op een fors stijgende rente. Op Griekse toestanden dus.

De Fed kan in theorie uiteraard alle Amerikaanse staatsobligaties opkopen, maar in de praktijk zal dat onmogelijk zijn. Nu is de Amerikaanse inflatie 3,6% en kan Bernanke nog de verwachting uitspreken dat inflatie zal dalen. Zodra inflatie echter boven de 5% komt, zal hij daar niet meer mee weg komen.

Onze conclusie
Bernanke kan op korte termijn de rente op staatsobligaties laag houden door ze gewoon op te kopen met uit gebakken lucht gecreëerde dollars. Dat doet inflatie echter stijgen, waardoor obligatiebeleggers forse verliezen zullen lijden als ze hun obligaties vasthouden. Daarbij kan Bernanke onmogelijk een te groot deel van de staatsschuld met geprinte dollars opkopen. Bestaande obligatiebeleggers zullen verkopen en andere beleggers willen hun vingers er niet aan branden.

Honderden procenten winst
Onze verwachting is daarom dat we Griekse toestanden gaan krijgen op de Amerikaanse obligatiemarkt. Een rente die op termijn tot dik boven de 10% stijgt. En dat zal betekenen dat we honderden procenten winst zullen maken door het uiteenspatten van deze zeepbel.

Profiteer van de laatste grote bubbel in de financiële markten.
Klik hier om het unieke obligatierapport snel te bestellen.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Veel vragen over de grootste zeepbel in jaren (2)

We ontvingen vooral naar aanleiding van dit artikel veel vragen over onze overtuiging dat de Amerikaanse obligatiemarkt een zeepbel is die ieder moment uiteen kan spatten.

Afgelopen vrijdag beantwoordden we de eerste vraag. We vertelden u in dit artikel waarom volgens ons de vergelijking met Japan volledig mank gaat…

Vandaag de tweede vraag:

Bernanke laat de rente tot medio 2013 op 0%-0,25%. Dan zal de rente op staatsobligaties de komende twee jaar toch ook niet meer stijgen?

Antwoord: de Federal Reserve heeft inderdaad besloten dat de Federal Funds Rate tot medio 2013 op 0%-0,25% blijft. De Federal Funds Rate is echter de rente die banken elkaar aanrekenen als ze elkaar ‘overnight’ (dus voor één dag) geld lenen.

Vraag en aanbod
Hoeveel rente de Amerikaanse overheid moet betalen op langlopende staatsobligaties, wordt bepaald door vraag en aanbod. Als veel beleggers bereid zijn om geld aan de Amerikaanse overheid te lenen, dan zal de rente laag zijn. Als maar weinig beleggers daartoe bereid zijn, dan zal de rente stijgen.

Net zoals de ECB-rente van 1,5% geen enkele invloed heeft op het feit dat de rente op 10-jarige Griekse staatsobligaties nu bijna 17% is.

Onze conclusie
Vraag en aanbod bepalen de rente op langlopende staatsobligaties. En wij verwachten dat steeds minder partijen bereid zullen zijn om geld aan de VS te lenen. Niemand blijft geld lenen aan iemand die fors in de schulden zit en dat probeert ‘op te lossen’ door alleen maar meer geld uit te geven.

Honderden procenten winst
Onze verwachting is daarom dat we Griekse toestanden gaan krijgen op de Amerikaanse obligatiemarkt. Een rente die op termijn tot dik boven de 10% stijgt. En dat zal betekenen dat we honderden procenten winst zullen maken door het uiteenspatten van deze zeepbel.

Profiteer van de laatste grote bubbel in de financiële markten.
Klik hier om het unieke obligatierapport snel te bestellen.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Veel vragen over de grootste zeepbel in jaren

We ontvingen vooral naar aanleiding van dit artikel veel vragen over onze overtuiging dat de Amerikaanse obligatiemarkt een zeepbel is die ieder moment uiteen kan spatten.

We gaan de komende twee weken in iedere editie één vraag behandelen. Deze week:

Japan heeft ook een enorme staatsschuld, maar de rente is daar al 20 jaar lang enorm laag. Waarom is de Amerikaanse situatie anders?

Ons antwoord: Japan is een land dat ieder jaar meer exporteert dan importeert én het is een land met een sparende bevolking. Een land met die twee karaktertrekken gaat niet zo snel failliet. Daar komt bij dat de Japanse staatsschuld bijna helemaal in Japanse handen is.

De VS is een land dat juist fors meer importeert dan exporteert en heeft een bevolking met weinig spaargeld en veel schulden. Een gevolg hiervan is dat een fors deel van de Amerikaanse staatsschuld in buitenlandse handen is. Zodra die buitenlandse partijen het te risicovol vinden om geld aan de VS te lenen, heeft de VS een enorm probleem.

Groot verschil in reëel rendement
Nog een verschil is dat Japan de afgelopen 20 jaar niet of nauwelijks inflatie heeft gekend en vaak zelfs deflatie. Hierdoor konden Japanse burgers in hun staatsobligaties beleggen en hadden ze ondanks de lage nominale rente toch een positief reëel rendement.

Op Amerikaanse staatsobligaties is het reële rendement nu al fors negatief. Gisteren werd bekend dat de VS in juli een inflatie had van 3,6%. Een dergelijke inflatie hebben ze in Japan de afgelopen 20 jaar nooit gezien. En dan hebben we het nog over het officiële, gemanipuleerde cijfer! Het werkelijke inflatiecijfer is fors hoger.

Onze conclusie:
De vergelijking tussen de Japanse situatie van de afgelopen 20 jaar en de huidige Amerikaanse situatie gaat volledig mank.

Wie is er zo gek?
Wie is er zo gek om een langlopende staatsobligatie jarenlang vast te houden, daarover een rente te ontvangen die lager is dan de inflatie, om vervolgens aan het einde van de looptijd waardeloze dollars terug te ontvangen?

De grote beleggers zijn écht zo gek niet! Zij hebben nu even tijdelijk hun geld in de obligatiemarkt zitten, maar staan klaar om dat daar snel weer weg te halen voordat de hele kudde richting de uitgang wil.

Mijn eigen positie met 20% vergroot
De Amerikaanse obligatiemarkt is de laatste écht grote bubbel in de financiële markten. En die bubbel is de afgelopen weken verder opgeblazen. Zelf heb ik daarom het bedrag waarmee ik onze obligatiestrategie volg, gisteren met 20% verhoogd.

Profiteer van de laatste grote bubbel in de financiële markten.
Klik hier om het unieke obligatierapport snel te bestellen
.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Wat als de beurs met 90% daalt?

In het maandelijkse Gloom, Boom & Doom rapport van Marc Faber las ik vorige week een zeer interessante analyse hierover. Dit omdat Robert Prechter (die van de Elliot Wave) heeft voorspeld dat de beurs inderdaad met 90% zal dalen. Prechter stelt dat in 1983 een bull-markt is gestart toen de Dow Jones rond de 1000 noteerde, en dat de geschiedenis heeft uitgewezen dat een beurs na het eindigen van een hype weer terug daalt naar beneden het niveau waar de hype is gestart.

Daarnaast is Prechter van mening dat er deflatie aan het ontstaan omdat 80% van de wereldwijde schulden door crisis niet zullen worden afbetaald, er dus een enorme krimp van het aantal uitstaande schulden komt, en dat consumenten geen geld meer zullen hebben om te spenderen. En dat je dan maar beter dollars of euro’s in cash kunt aanhouden.

Historisch gezien niet zo onwaarschijnlijk als het lijkt
De meeste mensen zullen hun schouders ophalen bij zo een voorspelling omdat het zo onwaarschijnlijk lijkt. Toch geldt dat het in de geschiedenis al vaak genoeg is voorgekomen dat een beurs met meer dan 90% daalde. Zo ontzettend onwaarschijnlijk is die gedachte dus niet.

Waarom wij het aboluut oneens zijn met Prechter
Faber gelooft niet dat de beurs zo fors zal dalen, zelfs dat de beurs boven de bodem van maart 2009 zal blijven. En wij zijn het daarmee eens. Een beursdaling van 20% zal al tot zoveel paniek in de directiekamers van centrale banken leiden, dat niet alleen de Federal Reserve, maar ook andere centrale banken de geldpersen 24 uur per dag zullen laten draaien. En als er veel nieuw geld in het systeem wordt gepompt, is de kans groot dat (een deel van) dit geld naar de beurs vloeit. Tegelijk neemt de hoeveelheid geld toe, waardoor het juist minder waard wordt.

Daarnaast geldt dat zich geen deflatie aan het ontwikkelen is, maar juist inflatie. Analisten die deflatie voorspellen, lijken te denken dat de economische wereld nog steeds bestaat uit de VS, Europa en Japan. Ze vergeten dat er in Azie het nodige aan de gang is, dat grondstofprijzen daardoor fors aan het stijgen zijn, en dat daardoor bij ons de prijzen zullen stijgen (zie mijn artikel van vorige week hierover).

Stel dat Prechter wel gelijk zou krijgen?
Als geld dan nog iets waard zou zijn, dan kan je het maar beter onder een matras of in een ouwe sok hebben zitten. Want als de beurs daadwerkelijk met 90% zou dalen, dan gaan regeringen, banken en pensioenfondsen gegarandeerd failliet. Dat zou betekenen dat geld op bank- en spaarrekeningen waardeloos wordt, dat geld belegd in staatsobligaties waardeloos wordt, en dat opgebouwde pensioenen als sneeuw voor de zon verdwijnen.
In dat scenario ben je als brave burger dus gewoon je geld kwijt.

Bij 90% beursdaling toch liever aandelen
In een scenario waarin de beurs daadwerkelijk met 90% daalt, kan je dus maar beter in aandelen van goed presterende bedrijven, valuta van financieel sterke landen, of in edelmetalen of grondstoffen zitten. Als je in aandelen van financieel sterke bedrijven belegt, dan ga je dus ongeveer 90% verlies lijden. Dat is in ieder geval een stuk beter dan 100% verlies én de kans is groot dat de koers van deze aandelen daarna weer de stijgende lijn vindt.

Hoe zou dat voor ons uitpakken?
Allereerst geldt dat als de beurs al zodanig fors zou dalen, dit niet even in een maand tijd gebeurt, maar dat dit misschien wel jaren in beslag neemt. Compleet met tussentijdse oplevingen.

Met TopAandelen zouden we uiteraard veel verlies goed maken door de signalen uit het “Super Optie Rapport” op te volgen. Maar echt gezellig zal het met een buy-en-hold strategie uiteraard niet worden. Met WoensdagTrader-Trend zouden we een superhoog rendement behalen. Alleen lijkt het vrijwel zeker dat de politici op een bepaald moment een verbod op short-selling zouden instellen. In dat geval zouden we gedwongen zijn om over te schakelen op WoensdagTrader-Easy. Maar ook daar geen nood, want die strategie bewees zelfs in 2008 dat ook in een dalende beurs een goed rendement te halen is.

Onze conclusie
Wij verwachten absoluut niet dat Prechter gelijk krijgt met zijn voorspelling, en we vertellen u hierboven ook waarom. Centrale banken zullen geld drukken tot ze erbij neervallen en op dit moment is zich al inflatie aan het ontwikkelen. Prechter gaat er vanuit dat de westerse burger geen geld meer zal hebben, maar vergeet dat zich in Azie een middenklasse van 2 miljard burgers aan het ontwikkelen is die nu al een gezamenlijke koopkracht hebben van $6.900 miljard, en die volgens McKinsey zal groeien tot $20.000 miljard. Zelfs al krijgt McKinsey maar voor de helft gelijk, dan is het al onmogelijk dat Prechter’s voorspelling uitkomt.

Tegelijk geldt dat het leuk en verstandig is om je voor te stellen hoe de wereld eruit zou zien als hij wél gelijk zou krijgen. En wat het helemaal leuk maakt is dat onze conclusie daarover bijna hetzelfde is als wat we in ons gratis rapport “Wees voorbereid en heb een plan” schrijven.

Hebt u dit rapport nog niet gelezen?
Klikt u dan hier om dat alsnog te doen.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Deflatie. Dát zou pas fantastisch zijn!

Het ideale scenario van centrale bankiers is een jaarlijkse inflatie van ongeveer 2%. Hogere inflatie is slecht en deflatie moeten we tegen iedere prijs zien te voorkomen, want dat zou pas écht een ramp zijn! Het laatste jaar hebben we heel vaak gehoord dat we maar beter hopen en bidden dat er geen deflatie komt, want als dat gebeurt zijn de rapen gaar. Om er daarna een welgemeend “kijk maar naar Japan!” aan toe te voegen. Eerst even wat corrigeren
We spreken over inflatie als prijzen stijgen en van deflatie als prijzen dalen. Dat is per definitie al onjuist. Van inflatie spreken we als de hoeveelheid geld in omloop stijgt. Van deflatie als de hoeveelheid geld in omloop daalt. Prijsstijgingen en -dalingen zijn slechts een gevolg daarvan. Het is uiteraard niet onze bedoeling om principieel te gaan doen, maar het is wel belangrijk om bovenstaand in het achterhoofd te houden. Hieronder misbruiken we de termen inflatie en deflatie voor het gemak even op dezelfde manier als overal ter wereld in de media gebeurt.

Waarom inflatie slecht is
Als je salaris gelijk blijft en prijzen stijgen, dan kan je minder kopen en wordt je per saldo armer. Het is dan ook best leuk dat die centrale bankier 2% inflatie willen, maar als vervolgens jouw baas besluit om de salarissen dit jaar niet te verhogen, dan heb je volgend jaar effectief 2% lager inkomen. Ik weet niet hoe u het ziet, maar ik zou veel liever helemaal geen prijsstijgingen zien. En als er straks net als in de jaren ’70 een procentje of tien inflatie is, dan wil ik wel eens zien of je baas je salaris met 10% verhoogt.

Voor deflatie geldt het omgekeerde
Deflatie betekent in de volksmond dus dalende prijzen. Wie kan daar nu tegen zijn? Als er volgend jaar 2% deflatie is, dan zou je baas je salaris al met 2% moeten verlagen, wil je volgend jaar evenveel te besteden hebben. Dit gebeurt echter niet, zodat je koopkracht er alleen maar op vooruit gaat.

Het argument voor “deflatie is een ramp”
Het enige wat economen je vertellen is dat deflatie ervoor zorgt dat mensen verwachten dat prijzen verder zullen dalen en dus hun aankopen zullen uitstellen, waardoor consumentenbestedingen fors zullen dalen en de economie in een langdurige recessie zal belanden. Kijk maar naar Japan, krijg je vervolgens als toegift mee om het er nog eens goed in te wrijven.

De i-pad als voorbeeld
Het punt is echter dat mensen hun aankopen helemaal niet uitstellen. Ten eerste geldt voor heel veel uitgaven dat je die niet kúnt uitstellen. En ten tweede geldt dat mensen zelfs van producten waarvan ze 100% zeker weten dat ze in de toekomst fors goedkoper worden, toch direct kopen. Neem nu de i-pad van Apple. Dit ding is net uitgekomen en er is een ware rush op. We weten echter nu al zeker dat het ding over twee jaar ongeveer de helft goedkoper gaat zijn én beter zal functioneren én meer functies zal hebben. Dat zijn maar liefst drie dwingende redenen om de aankoop van een i-pad vooral uit te stellen. En tóch zijn die dingen niet aan te slepen! Naast de i-pad kunnen we hele lijsten maken van producten die jaren achtereen fors in prijs zijn gedaald, van flatscreen televisies tot laptops, van mobiele telefoons tot gps kastjes.

Bij algemene deflatie geldt ten eerste dat het over een prijsdaling van hooguit enkele procenten gaat en ten tweede dat je absoluut niet kunt weten of die prijsdaling volgend jaar door zal zetten. Hoe kan iemand dan nog met droge ogen beweren dat deflatie ervoor zorgt dat mensen hun aankopen zullen uitstellen?

De zaken omgedraaid
Voor wat betreft Japan worden de zaken altijd zodanig voorgesteld alsof de economische problemen het gevolg van deflatie zijn. Het is echter andersom. Deflatie is het gevolg van de specifieke economische problemen in Japan. Die problemen zijn weer het gevolg zijn van een specifiek Japanse oorzaak en specifieke Japanse blunders die gemaakt zijn na het barsten van de bubbel in 1990. Zouden prijzen de afgelopen jaren zijn gestegen, dan zou de Japanse consument er alleen maar slechter aan toe zijn. Voor de Japanse burger is deflatie dan ook een geluk bij een ongeluk. Het verwijzen naar Japan als spookscenario is dan ook absolute nonsens.

Helaas voor ons allemaal verwachten wij de komende jaren geen dalende, maar juist stijgende prijzen. Vervelend, want ik zou deflatie van harte verwelkomen!

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media: