De man die alles aan zag komen

Schrijver Michael Lewis beschrijft in zijn bestseller The Big Short – Inside the Doomsday Machine het verhaal van enkele mensen die de kredietcrisis al in 2005 zagen aankomen. En die daaraan enorm veel geld hebben verdiend.

Michael Burry was voor mij de meeste interessante figuur. Burry startte in 2000 een hedge fonds en belegde zéér succesvol in value-aandelen. Toen hij in 2004 een Subprime Residential Mortgage Backed Securitization voor zijn neus kreeg, wilde hij begrijpen hoe dat ding in elkaar stak.

Hij spitte de vele pagina’s gortdroge, veelal onbegrijpelijke advocatentekst door en kreeg in de gaten dat er iets grondig mis was met het Amerikaanse financiële systeem.

Hij speelde vanaf 2005 in op de ineenstorting van het financiële systeem en moest tot 2008 wachten voordat hij gelijk kreeg. In de tussentijd kreeg hij te maken met boze klanten die zelfs met rechtzaken dreigden en met medewerkers die zich afvroegen of hij de weg niet kwijt was.

Nadat hij in 2008 eindelijk zijn gelijk kreeg en daarmee voor zichzelf en zijn klanten een vermogen verdiende, was hij weer de held. Hij had er echter zo schoon genoeg van dat hij direct stopte met zijn hedge fonds. Sindsdien belegt hij alleen nog voor zichzelf.

Hieronder vindt u een filmpje waarin Michael Burry een toespraak geeft aan een groep juist afgestudeerde economiestudenten aan de UCLA. Als iemand als Michael Burry spreekt, dan loont het de moeite om er even naar te luisteren.

PS: Michael Burry heeft op dit moment een fors deel van zijn geld belegd in productieve landbouwgrond én in goud.

 

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Meer dan het dubbele!

Hoe is het mogelijk dat iemand enorm in de schulden zit en desondanks doodleuk meer dan het dubbele van zijn maandelijkse inkomen uitgeeft? En hoe is het mogelijk dat zo iemand gewoon geld kan blijven lenen? En dan ook nog aan de laagste rente in meer dan 200 jaar?

Hoe haalt iemand het in zijn hoofd?
Op mijn Twitter account plaatste ik deze week een bericht over de Amerikaanse schatkist. In november kwam er $162 miljard aan belastinginkomsten binnen. En gaven Obama en consorten maar liefst $334 miljard uit. Meer dan dubbel zoveel!

Sorry, maar mijn haren gaan hiervan overeind staan en mijn tanden beginnen hiervan te klapperen. Hoe haalt iemand het in zijn hoofd om zó met geld te smijten? En hoe denkt iemand dit ongestraft te kunnen blijven doen?

Financiële markten zitten raar in elkaar
Er zit altijd een behoorlijk lange tijd tussen het identificeren van een bubbel en het barsten ervan. De internet-bubbel van de jaren ’90 was voor iedere oplettende beleggeral in 1997-98 zichtbaar. Het duurde ongeveer 2,5 jaar voordat hij daadwerkelijk barstte.

De huizenbubbel in de VS was voor een kleine minderheid van Amerikaanse hedge fund managers al in 2005 zichtbaar. Het duurde echter ruim drie jaar voordat de bom barstte. In zijn boek “The Big Short” beschrijft Michael Lewis op treffende wijze hoe ongelofelijk frustrerend de tussenliggende periode was voor hen die het zagen aankomen. Maar ook hoe enorm de beloning was toen ze in 2008 eindelijk hun gelijk haalden.

Honderd procent zekerheid
Hetzelfde geldt nu voor de Amerikaanse obligatiemarkt. Ik (maar niet alleen ik) ben nu al meer dan twee jaar aan het wachten totdat deze bubbel barst. En dat is frustrerend. Maar tegelijk zag ik de bubbel in die twee jaar alleen maar groter (en dus interessanter) worden.

Want dát hij zal barsten, staat voor mij (en niet voor mij alleen) voor de volle honderd procent vast. Want niemand kan ongelimiteerd geld blijven uitgeven. En al dat geld al helemaal niet blijven lenen tegen 1%.

Geen waarschuwing vooraf
Het is niet alleen enorm dom om nu (Amerikaanse én Europese) staatsobligaties te bezitten. Maar je mist ook een enorme kans als je niet van het barsten van deze historische bubbel profiteert. Want we gaan hieraan honderden procenten rendement verdienen.

Deze historische bubbel kan ieder moment barsten. Het zal zonder waarschuwing vooraf en dus plotseling gebeuren. Zaak dus om te zorgen dat je er op tijd bij bent.

Bestelt u hier ons unieke obligatierapport, waarin we u precies vertellen hoe u op zeer eenvoudige wijze maximaal profiteert van deze historische gebeurtenis.
(als extra service sturen we u ook een mail, iedere keer als ik zelf actie onderneem)

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

De Griekse puinhoop – enkele voorbeelden

Ik ben op dit moment het boek “Boomerang” aan het lezen van Michael Lewis. Een aanrader. Hij beschrijft in dit boek hoe de landencrisis is ontstaan in onder meer IJsland, Ierland en Griekenland.

Voor wat betreft de Grieken is het duidelijk dat ze zichzelf in de Eurozone hebben gelogen. Het hoofd van het statistisch bureau wist de cijfers zelfs zodanig te manipuleren dat hij als bijnaam “The Magician” had. De EU-politici zijn er met open ogen ingetuind, terwijl een beetje logisch denken al genoeg was om te weten dat de Griekse staatsfinanciën één grote puinhoop zijn. Enkele voorbeelden uit het boek die amusant en triest tegelijk zijn.

  • Twee derde deel van de Griekse medici hebben een officieel jaarinkomen dat lager is dan €12.000 (onder 12.000 euro hoef je geen belasting te betalen).
  • Als iemand die belasting ontduikt wordt gepakt, dan duurt het 15 jaar voordat een veroordeling plaats kan vinden.
  • De Griekse spoorwegen hebben een omzet van €100 miljoen. Alleen de personeelskosten bedragen al €400 miljoen. Overige kosten zijn €700 miljoen.
  • De gemiddelde Griekse spoorwegmedewerker verdient €65.000 per jaar.
  • Het Griekse onderwijssysteem is het slechtste van Europa, maar heeft per leerling 4 keer zoveel leraren als het Europese gemiddelde.
  • Voor zware beroepen geldt een pensioenleeftijd van 55 jaar voor mannen en 50 jaar voor vrouwen. Meer dan 600 beroepen zijn bestempeld als zwaar.

Van bovenstaande zaken zal onder Europese druk ongetwijfeld al het nodige zijn veranderd. Maar een cultuur waar burgers massaal belasting ontduiken en waar de overheid een grote, enorme puinhoop is, verander je niet even in één jaar. Ook niet in tien jaar.

Als je het allemaal leest, dan kan je tot maar één conclusie komen. Iedere euro die richting de Grieken gaat, is weggegooid geld.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media: