Een Oost-Europees probleempje

In Italië zit een bank die Unicredit heet. Het aandeel Unicredit staat op de beurs van Milaan genoteerd en verloor sinds 1 juli maar liefst 25% in waarde. Ik moest afgelopen weekend denken aan dit artikel dat ik meer dan twee jaar geleden schreef.

Leningen in Zwitserse Franks
Het artikel beschrijft het feit dat in Oost-Europa tot het uitbreken van de kredietcrisis massaal hypotheken werden verkocht in valuta als de Japanse Yen en zelfs Zwitserse Franks. Dit omdat de rente dan lager was, waarbij de arme onwetende consument werd wijsgemaakt dat de Yen en de Frank niet zouden gaan stijgen tegenover bijvoorbeeld de Zloty en de Florint. Wat uiteraard juist wel gebeurde, met alle gevolgen vandien…

1700 miljard euro
Een probleem dat werd geschat maar liefst 1700 miljard euro groot te zijn en waar ook banken in de Eurozone veel last van moeten hebben. Sinds maart 2009 heb ik hierover nooit meer iets vernomen. Ik heb mij diverse keren afgevraagd hoe zo’n enorm probleem compleet van het radarscherm van bijvoorbeeld de media kan verdwijnen.

Bank staat op omvallen
Unicredit is actief in Oost-Europa. Zeer actief. En daarmee zien we nu eindelijk de link. De angst groeit dat Unicredit op omvallen staat, dus staatssteun nodig gaat hebben. Maar Italië heeft geen geld om die staatssteun te verlenen, want de Italiaanse staatsschuld zit nu al op 120% van het BBP. En zo komt het Oost-Europese probleem dat een dikke twee jaar geleden al bestond, toch nog op een zeer geniepige manier om de hoek kijken.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Mijn nichtje van 3 kan dit ook

Sinds het uitbreken van de kredietcrisis krijgen we als burgers steeds grotere bedragen/getallen te horen over tekorten, schulden, reddingsoperaties, staatssteun, etc.

De laatste tijd krijg ik daarbij steeds meer het gevoel dat de grootte van dit soort cijfers niet meer tot in het hoofd van de gemiddelde burger/belegger doordringt. Dat mensen denken: “het zal allemaal wel…”. Best begrijpelijk, maar het is in mijn ogen niet erg slim om je ogen te sluiten voor de werkelijkheid.

$14.300.000.000.000
Neem nu de Amerikaanse staatsschuld. Die bedraagt nu $14,3 biljoen. Dus $14.300 miljard. Ofwel $14.300.000.000.000. Hoe gaat iemand dat ooit terugbetalen? Je zou denken dat in Washington alarmbellen gaan rinkelen, dat er paniek ontstaat, dat direct alle verloven worden ingetrokken, dat de broekriem massaal wordt aangehaald. Niet is echter minder waar.

In dit artikel vertelde ik u enkele weken geleden al dat de Amerikaanse politici het zélfs niet eens konden worden over schrappen van een $2 miljard subsidie aan megarijke oliemaatschappijen. Een teken aan de wand.

Hoe lang zou ú dit kunnen volhouden?
Erger nog. Obama heeft voor 2011 zelfs een begroting gepresenteerd (
zie hier, pagina 3) waarin de inkomsten worden geschat op $2174 miljard en de uitgaven op $3819 miljard. Hij geeft ook dit jaar dus maar liefst 75% meer uit dan er binnenkomt. Kunt u zich voorstellen wat er met ú gebeurt als u een paar jaar achter elkaar 75% meer geld zou uitgeven dan er bij u binnenkomt?

Als u de meerjarenbegroting bekijkt, dan ziet u ook dat het volgens Obama de komende jaren ‘beter’ zal gaan. Lagere begrotingstekorten. Om dit te realiseren snijden ze echter vooral niet in de uitgaven. Ze gaan er gewoon vanuit dat de inkomsten zullen stijgen. Zo kan mijn nichtje van 3 ook een begroting in elkaar flansen!

Het kan alleen maar fout gaan
Als je dit allemaal bekijkt, dan kan het niet anders dan fout gaan. De Amerikaanse overheid leent geld door uitgifte van staatsobligaties. En het moet iedere keer meer geld lenen om haar spilzucht te financieren en dus iedere keer meer staatsobligaties uitgeven. Maar welke gek gaat straks nog geld aan hen lenen? Ik in ieder geval niet!

We gaan hetzelfde zien als met Griekenland. Op een bepaald moment slaat de vlam in de pan, rent iedereen tegelijk naar de uitgang en stort de Amerikaanse obligatiemarkt in. Er zijn indicaties dat dit in juli/augustus al kan gebeuren, maar geen mens die het wéét.

Eén ding weet ik echter wél zeker
Zodra de vlam in de pan slaat, gaan we met onze obligatiestrategie een megawinst realiseren. Als u ook tot de conclusie komt dat deze situatie onhoudbaar is, zorgt u er dan vooral voor dat u deze unieke kans niet misloopt.
Klikt u hier om ons obligatierapport nu te bestellen.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Schandalige bankiersbonussen

IMF-Directeur Strauss-Kahn vindt het schandalig dat de bonussen van bankiers weer terug zijn op het niveau van voor de crisis. Net als het gros van de politici in alle westerse landen. Er moest absoluut iets veranderen in de cultuur van banken. Staatssteun werd gegeven met de belofte dat bankieren na de crisis nooit meer hetzelfde zou zijn. Toch is er niets veranderd. Precies zoals wij hadden verwacht.

De reden dat er niets is veranderd is echter juist omdat al die politici en beleidsbepalers zich richten op iets waar ze niets over te vertellen hebben. Een bank is een privé onderneming en mag aan zijn personeel betalen wat hij wil. Aandeelhouders (eigenaren) horen daarover te beslissen. Politici moeten daar buiten blijven.

Zo simpel is bankieren
Waar ze juist wél invloed op zouden kunnen uitoefenen is op hoeveel winst een bank kan maken. Kijk, bankieren is in de kern een zeer simpele activiteit. Je trekt geld van spaarders aan, en je leent een deel van dat geld uit aan particulieren en ondernemers die in hun toekomst willen investeren. Het verschil tussen de rente die je aan de spaarders betaalt, en de rente die je van de leners ontvangt, is de bank’s inkomen.

Natuurlijk komen daar nog andere activiteiten bij, maar er is geen enkele reden te bedenken waarom banken ook maar enig risico zouden lopen op enorme verliezen.

Terug naar de kerntaken
Als politici, centrale bankiers, etc. de banken zouden verplichten om zich te beperken tot hun kerntaken, dan zouden banken veel lagere winsten behalen met veel minder risico. En uit veel lagere winsten komen automatisch veel lagere bonussen.

Het is mij een raadsel dat banken het door spaarders toevertrouwde geld overal in mogen beleggen. Hoe meer risico, hoe hoger de bonus. Het is voor mij een raadsel dat ze daarnaast nog onbeperkt posities in derivaten buiten de balans mogen aanhouden. Het is mij ook een raadsel waarom banken niet worden verplicht om de aan klanten verstrekte hypotheekleningen op hun eigen balans te houden. En zo zijn er nog een aantal dingen die voor mij een raadsel zijn…

De gemakkelijke weg
Je als politicus of centrale bankier op dat soort zaken richten, is iets waar verdieping, toewijding en lef voor nodig zijn. De gemakkelijke weg is om met een verontwaardigd gezicht schande te spreken over bankiersbonussen.

Dat die gemakkelijke weg geen enkel resultaat oplevert, vinden politici absoluut niet erg. Want over een jaar is het gros van de burgers dat toch al lang weer vergeten. En intussen zijn de kiemen voor de volgende bankencrisis al gelegd…

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media: