De eerste échte barsten in de euro

De afgelopen weken ben ik enorm pessimistisch geworden over niet alleen de koers van de euro, maar zelfs over het voortbestaan ervan.

Laat ik u allereerst vertellen dat maar heel weinig mensen méér Europeaan zijn dan ik. Ik heb in Nederland, Duitsland, België en Spanje gewoond, en woon nu in Italië. En ik spreek naast Nederlands ook Engels, Duits, Frans, Spaans en Italiaans.

Als je in een bepaald land hebt gewoond en de taal spreekt, dan heb je automatisch veel meer affiniteit met dat land, dan wanneer het je favoriete vakantieland is. Maar ik breng ook mijn vakanties het liefst in de eurozone door. Ik vind Europa gewoon een fantastisch werelddeel.

Het doet me daarom extra veel pijn om te zien hoe politici en centrale bankiers de Europese Unie en de Eurozone naar de filistijnen helpen.

2004 – Voor het eerst negatief over EU
De eerste keer dat ik écht negatief werd over hoe de Europese Unie wordt geleid, was toen de heren politici in 2004 besloten om de EU in één klap met 10 landen uit te breiden.

Iedereen die ervaring heeft met het leiden van een bedrijf of organisatie weet dat je eerst moet zorgen dat je organisatie goed op orde is. En dat het dan pas verstandig is om stap voor stap (dus vooral niet te snel) uit te breiden.

De EU-politici vonden het op orde brengen van de toen al gebrekkige organisatie niet zo belangrijk. En breidden in één klap uit van 15 naar 25 landen. Een flagrante vorm van mismanagement.

2015 – Alarmerende berichten
Eerst vertelde SuperMario ons vorige week dat hij maar liefst 1.140 miljard euro’s gaat printen. In de meeste eurolanden wordt dit voor kennisgeving aangenomen of zelfs toegejuicht. Maar in Duitsland ligt geld printen enorm gevoelig. De twee Duitse ECB-directieleden stemden tegen, terwijl Duitse politici én de Duitse media ronduit kwaad zijn.

Een paar dagen later de Griekse verkiezingen. En Tsipras die als nieuwe premier aankondigt dat pensioenen worden verhoogd, dat geplande privatiseringen worden stopgezet én dat ontslagen ambtenaren hun baan terug krijgen.

Terwijl hij tegelijk (gedeeltelijke) kwijtschelding wil van de €240 miljard die de Eurozone aan Griekenland heeft geleend. Ook hier zien we dat vooral de Duitse pers (Bild Zeitung voorop) zich enorm boos maakt.

Boos
De Grieken zijn (al een paar jaar lang) boos op de Duitsers. De Duitsers zijn nu boos op de Grieken. En ze zijn boos op Draghi. En op zijn minst een béétje boos op de Italianen en de Fransen, die nu al jarenlang géén economische hervormingen doorvoeren, maar die Draghi wél aanmoedigden om geld te printen.

De eerste échte barsten in de euro zijn een feit.

Bittere noodzaak
Wij hebben ons rapport “De dollar is aan het stijgen!” puur geschreven vanuit het oogpunt van de stijgende dollar. Als een kans om daarvan én van de daardoor veroorzaakte neveneffecten te profiteren.

Ik begin nu echter steeds meer te denken dat enkele posities die we in het rapport aanbevelen bittere noodzaak gaan worden voor eenieder die zichzelf financieel wil beschermen.

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media: