Toen wel belangrijk. Nu even niet.

Eerder deze maand gaf Barack Obama een interview aan de Amerikaanse tv-zender ABC. Hij vertelde in dat interview dat de stijgende Amerikaanse staatsschuld geen probleem voor hem is. Andere zaken zijn belangrijker, aldus Obama.

Herinnert u zich dit artikel nog, dat ik u ruim een half jaar geleden toestuurde? U ziet daar hoe Obama een maand na zijn aantreden in 2009 een speech houdt. En waarin hij vertelt dat het met de staatsschuld zo écht niet langer kan.

Basta!
Het moet afgelopen zijn met de geldverspilling van de afgelopen jaren!
We mogen onze kinderen niet met een torenhoge schuld opzadelen!
Als we niets doen, dan komen we straks in een nieuwe crisis terecht!

Aldus de Barack Obama van februari 2009.

Toen bedroeg de Amerikaanse staatsschuld $10,8 biljoen, ofwel $10.800 miljard. Sinds die toespraak heeft hij de staatsschuld met 55% laten oplopen tot maar liefst $16.749 miljard!

Waarom was de staatsschuld toen wel belangrijk?
En waarom nu niet meer? De Amerikaanse overheid spendeert bijna 50% meer dan er binnenkomt. De ingrepen die nodig zijn om de kosten weer in het gareel te krijgen, zijn zo drastisch dat geen politicus zijn vingers eraan wil branden. Vooral niet zolang Bernanke helpt met geld printen en zolang Obama geld kan lenen tegen 2% rente!

Torenhoog en snel stijgend
Het boekjaar 2013 is nog niet eens op de helft. De Amerikaanse staatsschuld is in minder dan een half jaar tijd met maar liefst $683 miljoen gestegen tot $16.749 miljard. Ofwel 106% van het Amerikaanse BNP. De staatsschuld stijgt keihard door!

1999 en 2007 waren kinderbubbels
De torenhoge en fors stijgende staatsschuld, in combinatie met de belachelijk lage rente, zorgt ervoor dat de Amerikaanse obligatiemarkt een zeepbel is van historische proportie. Een zeepbel waarmee vergeleken de Nasdaq-bubbel van 1999 en de Amerikaanse huizenbubbel van 2007 kinderspel zijn.

Wanneer deze historische bubbel zal barsten weet niemand. Kan morgen zijn. Of het kan nog even duren. Hoe langer het echter duurt, hoe groter de bubbel wordt. En hoe meer geld u kunt verdienen aan het barsten ervan.

Het enige dat u moet begrijpen…
Hebt u ooit al eens van het barsten van een bubbel geprofiteerd? Ik vermoed van niet. U hebt nu de kans.

Je hoeft geen kerngeleerde te zijn om dit te zien aankomen. Het enige dat u moet begrijpen, is dat niemand onbeperkt door kan gaan met fors meer geld uitgeven dan er binnenkomt.

In ons rapport “De Amerikaanse obligatiemarkt staat op springen!” vertellen we u precies hoe u op een simpele manier van het barsten van deze megabubbel kunt profiteren.

Ik ben vast van plan om hier vele honderden procenten winst op maken.
U ook?
Klikt hier om het obligatierapport snel te bestellen!

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

De wet van Stein

Als u de presentatie van Grant Williams goed hebt bekeken (neemt u daar alstublieft even de tijd voor!), dan hebt u ook Steins law twee keer voorbij zien komen. De wet van Stein is even simpel als onontkoombaar:

If something cannot go on forever, it will stop

Als in 1637 één enkele tulpenbol maar liefst 60 gulden kost, als in 2007 huizenprijzen zo hoog worden dat een huis kopen voor jonge mensen een utopie wordt, als in 1999 de beurs zo enorm stijgt dat Nasdaq aandelen 100 keer de jaarwinst noteren, als… en zo zijn er legio voorbeelden van zaken die onmogelijk kunnen blijven duren. Allemaal uiteengespatte zeepbellen.

Klassieke hype veroorzaakt door angst
De afgelopen 30 jaar hebben mensen geleerd dat als je voor échte zekerheid wilt kiezen in angstige tijden, er niets boven Amerikaanse staatsobligaties gaat. En dus vluchten beleggers bij onraad direct die kant op.

Dat de VS inmiddels technisch failliet is en haar schuld onmogelijk kan terugbetalen, zien beleggers volledig over het hoofd. Een klassieke hype veroorzaakt door angst.

U kunt in Grant Williams’ presentatie ook zien dat de rente in 200 jaar tijd nog nooit zó laag is geweest. Terwijl de staatsschuld in 200 jaar tijd nog nooit zo astronomisch hoog is geweest.

Uit angst en onzekerheid zijn beleggers massaal richting spaargeld en staatsobligaties gegaan. Als je je geld nu voor 10 jaar uitleent aan de VS, dan ontvang je daarop 1,72% rente.

Honderden procenten liggen voor het oprapen
Door die angst zijn beleggers in grote domme kuddes massaal de verkeerde kant op gevlucht. Want obligaties met 1,7% rente zijn net zo duur als aandelen die 58 keer de winst noteren.

Kan onmogelijk blijven duren. Steins law is duidelijk. Als iets niet kan blijven duren, dan stopt het. Altijd. En barst de bubbel. Met een enorme knal.

In ons rapport “De Amerikaanse obligatiemarkt staat op springen!” helpen we u om op een even simpele als concrete manier van deze unieke situatie te profiteren. En er honderden procenten winst op maken. Bestelt u het rapport hier.

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

De schokkende werkelijkheid

Gisteren heb ik de moeite genomen om eens te kijken hoe de media reageerde op het debat tussen presidentskandidaten Obama en Romney. In het nieuws en in praatprogramma’s werd vooral besproken hoe Obama het beter deed dan de vorige keer en werd Romney’s oliedomme uitglijder over de aanslag in Libië breed uitgemeten.

De Europese media moeten Romney niet. Zoveel is duidelijk. Ik moet hem ook niet. Maar Obama nog minder. Die man heeft zichzelf al bewezen. Vier jaar lang. Hij liet de Amerikaanse staatsschuld in minder dan vier jaar tijd oplopen van $10,6 biljoen naar $16,2 biljoen. Een stijging van 53%!

Terwijl Obama enkele weken na zijn aantreden nog wel deze toespraak hield waarin hij zichzelf de verplichting oplegde om het begrotingstekort fors terug te dringen.

De schatkist van de wielerclub 
Wat mij betreft is het ongelofelijk dat zo’n man nog door iémand serieus genomen wordt. Ik zou hem zelfs niet de schatkist van de 35 leden tellende wielerclub in ons dorp durven toevertrouwen.

Nu wordt zelfs alles uit de kast gehaald om het publiek te overtuigen dat Obama goed bezig is. In september kondigde de “onafhankelijke” Bernanke aan dat hij ongelimiteerd geld zal printen. Zodat de beurs lekker hoog blijft. En krap twee weken geleden dook de Amerikaanse werkloosheid op wonderlijke wijze onder de 8%.

In onderstaand fimpje vertelt voormalig presidentskandidaat Ron Paul u wat de (schokkende) werkelijke cijfers zijn. En waarom politici liever de cijfers manipuleren dan de crisis werkelijk oplossen.

Wie straks de nieuwe president wordt, maakt voor de Amerikaanse staatsschuld trouwens geen enkel verschil. Die loopt net zo hard op, waardoor de obligatiemarkt een steeds verder uitdijende zeepbel is. Een zeepbel die met 100% zekerheid zal knappen. Zoals Obama trouwens zelf in februari 2009 al voorspelde.

Zodra die zeepbel knapt, zal de knal enorm zijn. En zullen we met onze obligatiestrategie honderden procenten winst halen. Meeprofiteren?
Bestelt u dan hier dit unieke rapport.

 

PS: Als ik Amerikaan was, dan zou ik met volle overtuiging blanco stemmen.

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

De grootste zeepbel aller tijden

De Amerikaanse obligatiemarkt wordt door veel specialisten beschouwd als de grootste zeepbel aller tijden. De Amerikaanse staatsschuld deed er 212 jaar over om te stijgen tot $5.700 miljard in 2001.

Vervolgens presteerden Bush en Obama het om die staatsschuld in nog geen 12 jaar bijna te verdrievoudigen tot $16.000 miljard nu. En daarmee is uiteraard ook de Amerikaanse obligatiemarkt in 12 jaar tijd bijna verdrievoudigd.

En omdat de Amerikaanse overheid ongegeneerd geld blijft uitgeven, groeit die markt net zo hard door.

Als een markt in korte tijd te hard groeit, dan ontstaat altijd een zeepbel. Zie de tech-bubbel van de jaren 90. Zie de Amerikaanse, Spaanse en Ierse huizenmarkt in het vorige decennium. En die zeepbel gaat ALTIJD knappen.

Wanneer dat gebeurt?
Zodra de grote fondsen besluiten dat het genoeg is geweest en gaan verkopen. Dan zal het sneeuwbaleffect ontstaan, dat we altijd zien als een zeepbel uiteenspat.

Wij wachten dat moment rustig af. En we zullen honderden procenten winst realiseren zodra de zeepbel knapt.

Hoe we dat gaan doen?
Dat beschrijven we simpel en duidelijk in ons rapport “De Amerikaanse obligatiemarkt staat op springen!” Klikt u hier om het snel te bestellen!

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

When an accident is waiting to happen…

Het is kommer en kwel in Europa. En omdat de aandacht van de financiële wereld zich slechts op één ding tegelijk lijkt te kunnen richten, lijkt het er tegelijk op dat de problemen in andere landen minder groot zijn.

Dat zijn ze ook, maar dat is slechts omdat ze daar geen kibbelende politici uit 17 landen hebben, die allemaal meer rekening wensen te houden met de korte termijn belangen van hun eigen stemvee, dan met de lange termijn gezondheid van hun land en de eurozone als geheel.

Geen kaasschaaf, geen hakbijl
De VS ligt echter ook op ramkoers. Vorige week vertelde ik u in dit artikel over hoe eurolanden bezuinigen met de kaasschaaf, terwijl ze de hakbijl zouden moeten gebruiken. In de VS gebruikt men echter geen van beiden. De Amerikaanse overheid blijft geld spenderen alsof er geen dag van morgen bestaat.

Om de paar weken zoek ik hier even op hoe het er met de Amerikaanse staatsschuld voor staat. Inmiddels bijna $16 biljoen. Ofwel bijna $16.000 miljard. Meer dan 100% van het Amerikaanse BNP. Dit jaar geven Obama en consorten maar liefst 53% meer geld uit, dan dat er in de Amerikaanse schatkist binnenkomt.

Denkt u zich eens in wat er met ú gebeurt als u een tijdje lang 53% meer uitgeeft, dan er in uw schatkist binnenkomt! Zou u dan onbeperkt geld kunnen blijven lenen?

Tijdelijke parkeerplaats voor groot geld
Een land dat er ongekend slecht voor staat, kan nu 10-jarige obligaties uitgeven (dus geld lenen) en daarvoor slechts 1,5% rente betalen. Hoe dat kan? Grote professionele beleggers parkeren hun geld tijdelijk in staatsobligaties. En kleine goedgelovige Amerikaanse beleggers blijven hun geld massaal in staatsobligaties beleggen.

Zodra die grote professionals straks gaan verkopen, zijn de rapen echter gaar. En is de kleine man uiteraard de klos. Er zal een ongekend sneeuwbaleffect op gang komen en de obligatiemarkt zal instorten.

"When an accident is waiting to happen, it usually does"

Dat is een uitspraak die u kunt lezen in de economische klassieker "This time is different" van Reinhart en Rogoff. In dat boek beschrijven beide economen acht eeuwen van financieel economische hypes en crashes.

De laatste grote zeepbel gaat barsten
Dit is duidelijk een ‘accident waiting to happen’. Iemand die zwaar in de schulden zit én volop schuld blijft maken, kan onmogelijk tegen 1,5% blijven lenen. De Amerikaanse obligatiemarkt is de laatste enorme zeepbel die absoluut gaat barsten. En zodra dat gebeurt, zal de knal enorm hard zijn!

Met ons rapport "De Amerikaanse obligatiemarkt staat op springen!" gaan we op deze situatie inspelen. Voor ú de kans om honderden procenten rendement te maken op het uiteenspatten van deze laatste grote zeepbel.
Bestelt u hier dit unieke rapport.

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Waarom belegt Buffett niet in goud?

“Als het zo verstandig is om goud te kopen, waarom doet Warren Buffett dat dan niet?” Deze vraag ontving ik vorige week van een lezer. Hieronder geef ik u op die vraag een kort antwoord én een lang antwoord.

Het korte antwoord
Ik kan op die vraag een kort antwoord geven. Het is omdat Buffett sinds enkele jaren vriendjes is met het politieke establishment en met de Wall Street bankiers. Hij is niet langer de onafhankelijke belegger die de reguliere media nog graag in hem zien.

Als gewone beleggers moeten we er daarom vanuit gaan dat Buffett niet eerlijk zijn mening geeft. En dus moeten we vooral niet luisteren naar wat hij te vertellen heeft. Hoeft ook niet, want er zijn genoeg superbeleggers die wel écht onafhankelijk zijn. Die géén vriendjes zijn met politici en bankiers. Die wél eerlijk hun mening geven.

Het lange antwoord
Toevallig verscheen vorige week in Fortune magazine deze brief die hij jaarlijks aan zijn aandeelhouders schrijft. Wat hij daarin schrijft komt zo ongeveer exact overeen met wat wij in ons gratis rapport “Wees voorbereid en heb een plan!” schrijven. Klikt u hier als u het nog niet hebt gelezen.

Maar zodra het over goud gaat, begint Buffett (in mijn ogen bewust) onzin uit te kramen. Hij stelt dat goud niets anders is dan een grotendeels nutteloos stuk blinkend metaal, dat beleggers kopen in de hoop dat anderen in de toekomst nog gekker zijn en er een nog hogere prijs voor zullen betalen.

Weet hij het niet, of…?
Heeft Buffett de geschiedenis van geld nooit bestudeerd? Weet hij niet dat goud al duizenden jaren het enige écht stabiele geld is? Dat de goudstandaard aan de basis heeft gelegen voor de opkomst van het Britse Rijk en voor de VS als supermacht? Dat het al duizenden jaren lang iédere keer mis gaat zodra politici de goudstandaard los laten en geld beginnen te printen om hun tekorten aan te vullen? Natuurlijk weet hij dat! Alleen past dat nu even niet in zijn straatje.

Waarom zou iemand goud 47 jaar lang vast houden?
Ook stelt Buffett dat beleggen in goud vanaf 1965 minder zou hebben opgeleverd dan beleggen in aandelen. Dat klopt inderdaad. Maar wie zegt dat je 47 jaren achtereen goud moet bezitten? Goud bezit je alleen als zich een valutacrisis aandient, als centrale banken de rente kunstmatig laag houden. En als ze de geldpersen volop laten draaien.

20 jaar lang geen enkele reden om goud te bezitten
In 1971 gaf Nixon de goudstandaard eraan voor de moeite, zodat de Fed geld kon gaan printen. Dat was een dijk van een koopsignaal voor goud. In 1979 werd Volcker voorzitter van de Fed en ging hij keihard de strijd aan met de toen enorme inflatie. Hij verhoogde de rente eerst in één stap met 3,5% en daarna nog eens met 5%. Een duidelijker signaal om goud te verkopen kon je op dat moment niet krijgen. Daarna was er ruim 20 jaar lang geen enkele reden te bedenken om goud te bezitten.

Zou Buffett dat niet weten? Natuurlijk weet hij dat! Alleen past dat niet in zijn straatje. Mijn mening is dat hij de zaken bewust verdraait. Toen ik hem een paar jaar geleden zijn mening hoorde geven over de rating agencies (zie dit artikel), wist ik dat ik erop kon vertrouwen dat die man nooit eerlijk zijn mening zal geven. En ook nooit iets zal vertellen waar ik als particuliere belegger werkelijk iets aan heb.

Waarin wel. En waarin vooral niet.
Volgens Buffett moet je de komende jaren vooral je geld niet op een spaarrekening hebben. En zijn obligaties de komende jaren zo ongeveer de meest risicovolle belegging die je maar kunt bedenken. Met beide conclusies ben ik het volledig eens. Zie ook onze obligatiestrategie, waarmee we op een eenvoudige, concrete manier inspelen op het uiteenspatten van de enorme zeepbel die daar is ontstaan.

Volgens Buffett zijn aandelen zo ongeveer de enige goede belegging voor de komende jaren. Wij zijn ook positief over aandelen en dan vooral over ondergewaardeerde aandelen van financieel ijzersterke bedrijven die zeer goed presteren. Klik hier als ook ú in dat soort aandelen wil beleggen.

Een rad voor ogen
Maar over goud draait Buffett de mensen een rad voor ogen. Voor ons is het in ieder geval simpel. In aandelen beleg je. Goud koop je om je spaargeld veilig te stellen.

En zodra er straks een centrale bankier komt die inflatie keihard gaat bestrijden, ben ik de eerste om u te vertellen dat ik mijn goud en zilver weer ga verkopen. Voordat die situatie zich echter voordoet, hebben goud en zilver nog een (zeer) lange weg omhoog te gaan. Klikt u hier om te zien waar ik zelf mijn goud en zilver koop.

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media: