Begrijpt ú er iets van? Ik in ieder geval niet…

Obama herkozen. In zag woensdagochtend per toeval het laatste deel van zijn overwinningsspeech live op internet. Ik kreeg er kippenvel van. Terwijl ik géén Obama fan ben (óók geen Romney fan) en terwijl ik donders goed besef dat daar een acteur staat die een toneelstukje opvoert. Obama weet als geen ander hoe hij een toespraak moet brengen.

’s Avonds zag ik op tv stukken uit het eerste deel van zijn speech. En terwijl de menigte én de tv-commentatoren razend enthousiast waren, viel mijn mond open van stomme verbazing. Obama zei letterlijk dit:

“We want our children to live in an America that isn’t burdened by debt…

Dan nu even de harde cijfers
Vanaf het jaar 1789 hebben 42 Amerikaanse presidenten in ongeveer 211 jaar tijd de Amerikaanse staatsschuld laten oplopen tot $5,7 biljoen. Bush had vervolgens slechts acht jaar nodig om maar liefst $4,9 biljoen extra schuld te maken. Toen Bush aftrad, werd dat als een ongelofelijke “prestatie” gezien.

Obama overtrof hem echter. Hij had drie jaar en krap 10 maanden nodig om maar liefst $5,6 biljoen extra schuld te maken en de staatsschuld daarmee te laten oplopen tot een slordige $16,2 biljoen. Wat Bush in acht jaar “presteerde”, heeft Obama in minder dan vier jaar tijd overtroffen.

1 tegen 42
De man die in zijn eentje in 4 jaar tijd evenveel schulden heeft gemaakt als 42 presidenten in 211 jaar tijd hebben gedaan, verkondigt in zijn overwinningsspeech doodleuk dat “we onze kinderen niet met enorme schulden mogen opzadelen”.

Terwijl hij deze holle retoriek uitkraamt, juicht de menigte. En zijn de politieke analisten en tv-commentatoren razend enthousiast.

Hoe is het toch mogelijk dat zulke enorme massa’s mensen naast de simpele, harde feiten kijken? Of ze zelfs simpelweg negeren? En hoe is het mogelijk dat mensen dergelijke volksverlakkerij voor zoete koek slikken?

Begrijpt u er iets van? Ik in ieder geval niet…

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

Twee potentiële triggers voor verdere beursdaling

Ik stuurde u gisteren al dit bericht, nadat ik twee opvallende zaken had opgemerkt. Ten eerste de daling van afgelopen vrijdag op ogenschijnlijk positief economisch nieuws en ten tweede een koersgrafiek die er niet bepaald fraai uitziet.

Er zijn vooral voor morgen (woensdag) twee scenario’s die de beurs in een tijdelijke negatieve spiraal kunnen brengen. Met de nadruk op tijdelijk, want zodra beurzen te ver dalen, zullen centrale bankiers weer met een of andere gecoördineerde actie komen om de financiële markten met vers geprint geld te overspoelen.

1. Romney
Het eerste scenario is dat Romney wordt gekozen als president. Hij wordt gezien als kapitalist en mensen zullen verwachten dat hij serieus gaat besparen en het geld printen zal willen stoppen. Een verwachting die volledig onterecht is, maar dat doet er voor de korte termijn even niet toe.

2. Griekenland
Het tweede scenario is dat het Griekse parlement morgen niet instemt met het nieuwste door de Europese Troika opgelegde bezuinigingspakket. Wegstemmen zal de angst voor de gevolgen van een Griekse exit doen oplaaien.

Alleen daling op korte termijn
Zoals ik hierboven al schrijf, verwacht ik slechts een tijdelijke daling. Voor de lange termijn geldt dat teveel beleggers in staatsobligaties en in spaargeld zitten.

Ze zullen daar vroeg of laat uit (moeten) vluchten als ze willen dat hun geld niet gaat worden opgevreten door inflatie. En als beleggers uit obligaties en spaargeld vluchten, dan gaan ze deels richting aandelen.

Stalen zenuwen
Zoals ik eerder al schreef, verwacht ik voor de komende jaren een beurs van vier stappen vooruit, drie stappen achteruit. Een beurs waarvoor u stalen zenuwen nodig zult hebben.

Met WoensdagTrader-Easy maakt u een prachtig rendement zónder dat u die stalen zenuwen nodig zult hebben. U zult de komende jaren profiteren van forse beursstijgingen, terwijl u geen last zult hebben van forse dalingen. Gemiddeld 40% per jaar! Meldt u hier aan voor deze unieke strategie.

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

De schokkende werkelijkheid

Gisteren heb ik de moeite genomen om eens te kijken hoe de media reageerde op het debat tussen presidentskandidaten Obama en Romney. In het nieuws en in praatprogramma’s werd vooral besproken hoe Obama het beter deed dan de vorige keer en werd Romney’s oliedomme uitglijder over de aanslag in Libië breed uitgemeten.

De Europese media moeten Romney niet. Zoveel is duidelijk. Ik moet hem ook niet. Maar Obama nog minder. Die man heeft zichzelf al bewezen. Vier jaar lang. Hij liet de Amerikaanse staatsschuld in minder dan vier jaar tijd oplopen van $10,6 biljoen naar $16,2 biljoen. Een stijging van 53%!

Terwijl Obama enkele weken na zijn aantreden nog wel deze toespraak hield waarin hij zichzelf de verplichting oplegde om het begrotingstekort fors terug te dringen.

De schatkist van de wielerclub 
Wat mij betreft is het ongelofelijk dat zo’n man nog door iémand serieus genomen wordt. Ik zou hem zelfs niet de schatkist van de 35 leden tellende wielerclub in ons dorp durven toevertrouwen.

Nu wordt zelfs alles uit de kast gehaald om het publiek te overtuigen dat Obama goed bezig is. In september kondigde de “onafhankelijke” Bernanke aan dat hij ongelimiteerd geld zal printen. Zodat de beurs lekker hoog blijft. En krap twee weken geleden dook de Amerikaanse werkloosheid op wonderlijke wijze onder de 8%.

In onderstaand fimpje vertelt voormalig presidentskandidaat Ron Paul u wat de (schokkende) werkelijke cijfers zijn. En waarom politici liever de cijfers manipuleren dan de crisis werkelijk oplossen.

Wie straks de nieuwe president wordt, maakt voor de Amerikaanse staatsschuld trouwens geen enkel verschil. Die loopt net zo hard op, waardoor de obligatiemarkt een steeds verder uitdijende zeepbel is. Een zeepbel die met 100% zekerheid zal knappen. Zoals Obama trouwens zelf in februari 2009 al voorspelde.

Zodra die zeepbel knapt, zal de knal enorm zijn. En zullen we met onze obligatiestrategie honderden procenten winst halen. Meeprofiteren?
Bestelt u dan hier dit unieke rapport.

 

PS: Als ik Amerikaan was, dan zou ik met volle overtuiging blanco stemmen.

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media: