Hier hoor ik niemand over…

Vorige week vertelde ik u in dit artikel dat ik totaal geen belangstelling kan opbrengen voor de Nederlandse verkiezingen.

Daarop ontving ik een mail van een "oude groene/rode rakker" (zijn woorden) die mij adviseerde om toch eens op Jesse Klaver te letten. Want die laat volgens hem een fris geluid horen.

Die mail leidde mij ertoe om in ieder geval na te denken over waaróm ik al die politici (van links tot rechts) totaal niet serieus neem.

Daarvoor heb ik twee belangrijke redenen. Ik zie twee grote, volgens mij cruciale problemen, waar ik niemand over hoor.

Europa
In dit artikel vertelde ik u vorige maand al waarom de EU en de euro gedoemd zijn om te mislukken.

De belabberde organisatiestructuur en het feit dat de ECB één recept heeft voor economisch totaal verschillende landen, zijn het werkelijke, structurele probleem van Europa.

Dus moeten politici (pro-Europese politici voorop) dát probleem op de agenda zetten. En aanpakken.

Het blijft echter beperkt tot een discussie vóór of tegen Europa. Sterker nog, de EU en de euro zijn nauwelijks nog een verkiezingsthema.

Dat terwijl de EU en de euro twee belangrijke oorzaken voor de huidige frustratie bij veel burgers zijn.

Omdat politici het werkelijke probleem negeren, zal de boosheid onder burgers de komende jaren alleen maar toenemen.

Economisch herstel
Het huidige economische herstel is bijna geheel te danken aan het kunstmatig omlaag drukken van de rente door Mario Draghi én aan de lage euro.

De overheid bespaart dankzij die lage rente minimaal €10 miljard per jaar aan rentekosten.

Tegelijk is de huidige record-lage rente de oorzaak voor het opnieuw opblazen van de huizenbubbel. Die levert nu economische groei op, maar straks (opnieuw) doffe ellende.

Geen politicus die zich daar nu druk om maakt.

Op de schroothoop
Dat allemaal terwijl de nu al oplopende inflatie (zie dit artikel) de ECB ertoe kan dwingen om al zeer binnenkort te stoppen met geld printen en de rente te verhogen. Wat ook de euro zal doen stijgen.

Alle discussies die politici nu hebben, alle beloften die politici nu doen, kunnen direct op de schroothoop zodra de rente straks met één schamel procentje stijgt.

Bij de volgende recessie zullen véél meer burgers nog véél bozer zijn. Gezellig!

 

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media:

De eerste échte barsten in de euro

De afgelopen weken ben ik enorm pessimistisch geworden over niet alleen de koers van de euro, maar zelfs over het voortbestaan ervan.

Laat ik u allereerst vertellen dat maar heel weinig mensen méér Europeaan zijn dan ik. Ik heb in Nederland, Duitsland, België en Spanje gewoond, en woon nu in Italië. En ik spreek naast Nederlands ook Engels, Duits, Frans, Spaans en Italiaans.

Als je in een bepaald land hebt gewoond en de taal spreekt, dan heb je automatisch veel meer affiniteit met dat land, dan wanneer het je favoriete vakantieland is. Maar ik breng ook mijn vakanties het liefst in de eurozone door. Ik vind Europa gewoon een fantastisch werelddeel.

Het doet me daarom extra veel pijn om te zien hoe politici en centrale bankiers de Europese Unie en de Eurozone naar de filistijnen helpen.

2004 – Voor het eerst negatief over EU
De eerste keer dat ik écht negatief werd over hoe de Europese Unie wordt geleid, was toen de heren politici in 2004 besloten om de EU in één klap met 10 landen uit te breiden.

Iedereen die ervaring heeft met het leiden van een bedrijf of organisatie weet dat je eerst moet zorgen dat je organisatie goed op orde is. En dat het dan pas verstandig is om stap voor stap (dus vooral niet te snel) uit te breiden.

De EU-politici vonden het op orde brengen van de toen al gebrekkige organisatie niet zo belangrijk. En breidden in één klap uit van 15 naar 25 landen. Een flagrante vorm van mismanagement.

2015 – Alarmerende berichten
Eerst vertelde SuperMario ons vorige week dat hij maar liefst 1.140 miljard euro’s gaat printen. In de meeste eurolanden wordt dit voor kennisgeving aangenomen of zelfs toegejuicht. Maar in Duitsland ligt geld printen enorm gevoelig. De twee Duitse ECB-directieleden stemden tegen, terwijl Duitse politici én de Duitse media ronduit kwaad zijn.

Een paar dagen later de Griekse verkiezingen. En Tsipras die als nieuwe premier aankondigt dat pensioenen worden verhoogd, dat geplande privatiseringen worden stopgezet én dat ontslagen ambtenaren hun baan terug krijgen.

Terwijl hij tegelijk (gedeeltelijke) kwijtschelding wil van de €240 miljard die de Eurozone aan Griekenland heeft geleend. Ook hier zien we dat vooral de Duitse pers (Bild Zeitung voorop) zich enorm boos maakt.

Boos
De Grieken zijn (al een paar jaar lang) boos op de Duitsers. De Duitsers zijn nu boos op de Grieken. En ze zijn boos op Draghi. En op zijn minst een béétje boos op de Italianen en de Fransen, die nu al jarenlang géén economische hervormingen doorvoeren, maar die Draghi wél aanmoedigden om geld te printen.

De eerste échte barsten in de euro zijn een feit.

Bittere noodzaak
Wij hebben ons rapport “De dollar is aan het stijgen!” puur geschreven vanuit het oogpunt van de stijgende dollar. Als een kans om daarvan én van de daardoor veroorzaakte neveneffecten te profiteren.

Ik begin nu echter steeds meer te denken dat enkele posities die we in het rapport aanbevelen bittere noodzaak gaan worden voor eenieder die zichzelf financieel wil beschermen.

Deel dit artikel per mail of via uw sociale media: